fic [PoT]: เทะเรียว

posted on 23 Jan 2007 21:58 by tsukasa17

ช่วงนี้เน็ตอืดมากมาย ดีเนอะ บอร์ดปุริก็เข้าไม่ค่อยได้ (ส่วนบอร์ดดีบ๋อยเข้าไม่ได้เล้ยยยย T^T)

อ้อ แล้วก็วันศุกร์นี้จะได้ไปเชียงใหม่แล้ว ...ได้ข่าวว่ามีเดะปุริไปเหมือนกันนิ 555+

.

.

.

เอาเถอะ พล่ามมากไปไย

Pair-TexRyo

NC หรือ PG ก็ไม่มีให้ติด (แต่งไม่เป็นนี่ แต่งไง?!)

*warning* เป็นฟิกที่อ้างอิงซับนรกที่พี่เห็ดทำอีกที

ผัวะ!!

กัปตัน?

นายไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นะ เอจิเซ็น

กัปตันก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับผมเหมือนกัน! ...ก็ได้ นับจากนี้ไปผมจะไม่ยุ่งกับกัปตันอีกแล้ว!!!

..เอจิเซ็น!!

เกิดอะไรขิ้นกับนาย เอจิเซ็น

นายไม่เคยขึ้นเสียงกับชั้นมาก่อนไม่ ..ไม่เคย

เพราะตัวชั้นเปลี่ยนไป หรือเพราะใจนายเปลี่ยนเองกัน....

...เอจิเซ็น

.

.

.

เท..

เทะสึกะ!!

ฟูจิ เรียกเทะสึกะ....เพื่อนของเขา หรือกัปตันแห่งเซงาคุนั่นเอง ซึ่งวันนี้เจ้าตัวมีท่าทีแปลกไปมาก จนแม้แต่ลูกทีมคนไหนๆ ก็รู้ เพราะกัปตันตอนปกติไม่เคยเดินเหม่อแบบนี้

...และฟูจิก็ยินดี ที่จะเป็นตัวแทนมาซักถามให้หายสงสัยแต่สภาพแบบนี้ เพื่อนรักของเขาคงไม่ปริปากอะไรเป็นแน่

ด้วยอารามเป็นห่วงเพื่อน จึงชักชวนให้เทะสึกะไปเที่ยวที่บ้านของเขา แต่ก็โดนปฏิเสธเข้าอย่างจัง

พอดีมีธุระ ขอบใจนายมากนะ ..ฟูจิ

ธุระที่ว่า คงไม่เกี่ยวกับเอจิเซ็น ที่วันนี้หยุดใช่ไหม? ฟูจิถามหน้าระรื่น ทั้งๆที่ภายในใจเจ็บปวดอย่างสุดจะทานทน เขาไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างทั้งสอง แต่ฟูจินั้นรู้ความรู้สึกของเทะสึกะเป็นอย่างดี

ไม่ใช่หรอก

เทะสึกะเดินจากไป โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่า...แววตาเศร้าหมองของฟูจิ จ้องมองมายังเขาเนิ่นนาน..

เอจิเซ็น เรียวมะ ปี 1 เซงาคุกำลังหวดลูกสักหลาดอย่างเมามันส์ ราวกับปลดปล่อยความรู้สึกที่รุนแรงให้ออกไป ...ไกล

ทำไมกัน..กัปตัน ทำไมถึงต้องทำรุนแรงแบบนี้กับผมด้วย ผมทำอะไรผิด!!

..อย่าคิดว่าผมจะกลับไปง้อ ไม่มีวัน

ผัวะ!!

ป็อก!

...ตุบ

แขน ขาว ยาว เพรียว ของอาโตเบะ เคโกะ ตวัดมารับลูกสักหลาดอย่างแม่นยำ ...เรียวมะใช้ปรายตามองชายหนุ่มที่ขณะนี้อยู่ไม่ห่างจากเขาไปเท่าใดนัก ก่อนที่จะเก็บแร็คเก็ตและจ้ำอ้าวออกไปอย่างรวดเร็ว

เขาไม่มีอารมณ์จะยุ่งกับจ่าฝูงลิงกังในตอนนี้

เฮ้! เอจิเซ็น นายลืมของแน่ะ

อาโตเบะ คืนลูกสักหลาดที่เรียวมะหวดเล่นเมื่อกี้นี้ให้ ...แต่เจ้าของกลับทำหน้าไม่พอใจ

วันนี้ ชั้น ไม่มีอารมณ์ ขอตัว!!

เป๊าะ ~

ยังไม่ทันที่เรียวมะจะก้าวออกไป คาบาจิ โอชิทาริ และ มุคาฮิ ก็มายืนล้อมกรอบเขาเสียแล้ว

นานๆเจอหน้ากันที ทักทายกันบ้างสิ อาโตเบะพูดยั่ว

ก็ชั้นไม่มีธุระ อะไรกับนายนี่

มุคาฮิจับกดเอจิเซ็น(พิมพ์ผิดว่ะค่ะ ขอประทานอภัย)มุคาฮิจับจ้องไปที่เอจิเซ็น ก่อนจะหันไปถามโอชิทาริเพื่อนยากส์ด้วยสายตาประมาณว่า ...มันเกิดอะไรขึ้นว่ะซึ่งอีกฝ่ายก็ส่งซิกแนลกลับไปว่า ...ไม่รู้ฟร่ะ ตรูก็โดนมันลากมาเป็นแบ็กอัพอยู่เนี่ย

เอจิเซ็น ชั้นจะเตือนอะไรดีๆอย่างนึง

เรียวมะปรายตามอง บุคคลตรงหน้าอย่างสงสัย

...ของๆตัวเองน่ะ มันต้องรักษาให้ดี ลูกสักหลาดปรากฏขึ้นในอุ้งมือของอาโตเบะ ..เรียวมะลูบแถวๆสะโพกแล้วก็ต้องแปลกใจเพราะโดนหมอนั่นแฮ้บไปเสียแล้ว!!

เทะสึกะน่ะ ชั้นขอละกัน~~

ทั้งคู่จ้องมองกันไม่ว่างตาฝ่ายหนึ่งยิ้มเยาะ...อีกฝ่ายปั้นหน้าโกรธเคือง

ไม่มีทาง! ถ้าอยากได้ก็เอาโอชิทาริซังมาแลกสิ!!!

เล่นของสูงเหมือนกันนี่ เอจิเซ็น...ใครจะให้ล่ะว่ะ!!

งั้นก็อย่ามายุ่งกับกัปตันสิ ไม่งั้นชั้นจับโอชิทาริซังกดแน่! ไอ้จ่าฝูงลิงกัง~~ พูดจบก็ทำมือเป็นสัญญาณ *** ส่งไป,,

..จวบจนถึงประโยคนี้ โอชิทาริทำหน้าขี้ไม่ออก

เออๆ ล้อเล่นน่า แค่เห็นเดินทำหน้าหงอยเลยเป็นห่วง ..รีบๆกลับไปคืนดีกับกัปตันสุดที่รักนายซะไป

ฮึ เรียวมะผลักมุคาฮิ เต็มแรง (เนื่องจากตัวเล็กพอๆกัน) เพื่อหาทางออกจากกำแพงมนุษย์ก่อนที่จะจากไปก็ทิ้งประโยคเด็ดไว้

mada mada dane

อาโตเบะนั้น เพียงมองยิ้มๆก่อนเดินจากไปพร้อมคาบาจิ ส่วนโอชิทาริก็ลากคู่หูของตัวเองที่กำลังสบถด่าไอ้เปี๊ยกอยู่ไม่ขาดปาก กลับไปอย่างลำบากลำบน

เอจิเซ็น

ถึงไม่ต้องหันไปมองเขาก็รู้ เพราะน้ำเสียงนิ่มๆแบบนี้ คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ...รุ่นพี่ฟูจิ

เมื่อเรียวมะหันกลับมามอง ..ฟูจิยิ้ม ทำไมวันนี้นายถึงหยุดล่ะ

ก็ไม่ทำไมหรอกฮะผมกำลังจะกลับบ้านแล้ว ขอตัวก่อนนะฮะ เรียวมะพยายามบ่ายเบี่ยง วันนี้เขาไม่มีอารมณ์จะยุ่งกับลิงหรือรุ่นพี่แป๊ะยิ้มหน้าไหนทั้งนั้น ...ไม่มีจริงๆ

...แต่ฟูจิคว้าเข้าที่หัวไหล่ของเขาได้เสียก่อน

คนเป็นรุ่นน้องถึงกับทำหน้างง ..หรือว่ารุ่นพี่มีธุระกับผมฮะ?

เอจิเซ็น... นายไม่เคยรู้เลยสินะ

ตั้งแต่เจอนาย เทะสึกะ เค้าก็เปลี่ยนไป ...มาก จนผมต้องใจหายเหมือนเค้าเงียบขึ้น เหงาขึ้น...เหมือนไม่เห็นผมอยู่ในสายตา

เสาหลักของเซงาคุ

เสาหลักของเซงาคุ..

เสาหลักของเซงาคุ

ผมนะได้ยินจนเบื่อแล้ว คำนี้น่ะ ...เทะสึกะ ทำไมนายถึงเจาะจงแต่เอจิเซ็น

...ความจริงเป็นผมก็ได้นี่ ...ผมที่ใครๆขนานนามให้ว่าอัจฉริยะ ดีไม่พองั้นหรอไง

นายน่ะ ก็แค่ใช้คำพูดนั้นผูกมัดเอจิเซ็น... ใช่มั้ย?! ผมเป็นเพื่อนสนิทนาย ใช่ว่าจะดูไม่ออกหรอกนะ

...แต่ผมแค่ไม่อยากยอมรับความจริงเท่านั้นเอง ความจริงที่แสนปวดร้าวนี้ มันทำให้ใจผมเจ็บแปลบตลอดเวลา

ทำไม ทำไมกัน?! ผม....ผมม