fic [PoT]: เทะเรียว

posted on 23 Jan 2007 21:58 by tsukasa17

ช่วงนี้เน็ตอืดมากมาย ดีเนอะ บอร์ดปุริก็เข้าไม่ค่อยได้ (ส่วนบอร์ดดีบ๋อยเข้าไม่ได้เล้ยยยย T^T)

อ้อ แล้วก็วันศุกร์นี้จะได้ไปเชียงใหม่แล้ว ...ได้ข่าวว่ามีเดะปุริไปเหมือนกันนิ 555+

.

.

.

เอาเถอะ พล่ามมากไปไย

Pair-TexRyo

NC หรือ PG ก็ไม่มีให้ติด (แต่งไม่เป็นนี่ แต่งไง?!)

*warning* เป็นฟิกที่อ้างอิงซับนรกที่พี่เห็ดทำอีกที

ผัวะ!!

กัปตัน?

นายไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นะ เอจิเซ็น

กัปตันก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับผมเหมือนกัน! ...ก็ได้ นับจากนี้ไปผมจะไม่ยุ่งกับกัปตันอีกแล้ว!!!

..เอจิเซ็น!!

เกิดอะไรขิ้นกับนาย เอจิเซ็น

นายไม่เคยขึ้นเสียงกับชั้นมาก่อนไม่ ..ไม่เคย

เพราะตัวชั้นเปลี่ยนไป หรือเพราะใจนายเปลี่ยนเองกัน....

...เอจิเซ็น

.

.

.

เท..

เทะสึกะ!!

ฟูจิ เรียกเทะสึกะ....เพื่อนของเขา หรือกัปตันแห่งเซงาคุนั่นเอง ซึ่งวันนี้เจ้าตัวมีท่าทีแปลกไปมาก จนแม้แต่ลูกทีมคนไหนๆ ก็รู้ เพราะกัปตันตอนปกติไม่เคยเดินเหม่อแบบนี้

...และฟูจิก็ยินดี ที่จะเป็นตัวแทนมาซักถามให้หายสงสัยแต่สภาพแบบนี้ เพื่อนรักของเขาคงไม่ปริปากอะไรเป็นแน่

ด้วยอารามเป็นห่วงเพื่อน จึงชักชวนให้เทะสึกะไปเที่ยวที่บ้านของเขา แต่ก็โดนปฏิเสธเข้าอย่างจัง

พอดีมีธุระ ขอบใจนายมากนะ ..ฟูจิ

ธุระที่ว่า คงไม่เกี่ยวกับเอจิเซ็น ที่วันนี้หยุดใช่ไหม? ฟูจิถามหน้าระรื่น ทั้งๆที่ภายในใจเจ็บปวดอย่างสุดจะทานทน เขาไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างทั้งสอง แต่ฟูจินั้นรู้ความรู้สึกของเทะสึกะเป็นอย่างดี

ไม่ใช่หรอก

เทะสึกะเดินจากไป โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่า...แววตาเศร้าหมองของฟูจิ จ้องมองมายังเขาเนิ่นนาน..

เอจิเซ็น เรียวมะ ปี 1 เซงาคุกำลังหวดลูกสักหลาดอย่างเมามันส์ ราวกับปลดปล่อยความรู้สึกที่รุนแรงให้ออกไป ...ไกล

ทำไมกัน..กัปตัน ทำไมถึงต้องทำรุนแรงแบบนี้กับผมด้วย ผมทำอะไรผิด!!

..อย่าคิดว่าผมจะกลับไปง้อ ไม่มีวัน

ผัวะ!!

ป็อก!

...ตุบ

แขน ขาว ยาว เพรียว ของอาโตเบะ เคโกะ ตวัดมารับลูกสักหลาดอย่างแม่นยำ ...เรียวมะใช้ปรายตามองชายหนุ่มที่ขณะนี้อยู่ไม่ห่างจากเขาไปเท่าใดนัก ก่อนที่จะเก็บแร็คเก็ตและจ้ำอ้าวออกไปอย่างรวดเร็ว

เขาไม่มีอารมณ์จะยุ่งกับจ่าฝูงลิงกังในตอนนี้

เฮ้! เอจิเซ็น นายลืมของแน่ะ

อาโตเบะ คืนลูกสักหลาดที่เรียวมะหวดเล่นเมื่อกี้นี้ให้ ...แต่เจ้าของกลับทำหน้าไม่พอใจ

วันนี้ ชั้น ไม่มีอารมณ์ ขอตัว!!

เป๊าะ ~

ยังไม่ทันที่เรียวมะจะก้าวออกไป คาบาจิ โอชิทาริ และ มุคาฮิ ก็มายืนล้อมกรอบเขาเสียแล้ว

นานๆเจอหน้ากันที ทักทายกันบ้างสิ อาโตเบะพูดยั่ว

ก็ชั้นไม่มีธุระ อะไรกับนายนี่

มุคาฮิจับกดเอจิเซ็น(พิมพ์ผิดว่ะค่ะ ขอประทานอภัย)มุคาฮิจับจ้องไปที่เอจิเซ็น ก่อนจะหันไปถามโอชิทาริเพื่อนยากส์ด้วยสายตาประมาณว่า ...มันเกิดอะไรขึ้นว่ะซึ่งอีกฝ่ายก็ส่งซิกแนลกลับไปว่า ...ไม่รู้ฟร่ะ ตรูก็โดนมันลากมาเป็นแบ็กอัพอยู่เนี่ย

เอจิเซ็น ชั้นจะเตือนอะไรดีๆอย่างนึง

เรียวมะปรายตามอง บุคคลตรงหน้าอย่างสงสัย

...ของๆตัวเองน่ะ มันต้องรักษาให้ดี ลูกสักหลาดปรากฏขึ้นในอุ้งมือของอาโตเบะ ..เรียวมะลูบแถวๆสะโพกแล้วก็ต้องแปลกใจเพราะโดนหมอนั่นแฮ้บไปเสียแล้ว!!

เทะสึกะน่ะ ชั้นขอละกัน~~

ทั้งคู่จ้องมองกันไม่ว่างตาฝ่ายหนึ่งยิ้มเยาะ...อีกฝ่ายปั้นหน้าโกรธเคือง

ไม่มีทาง! ถ้าอยากได้ก็เอาโอชิทาริซังมาแลกสิ!!!

เล่นของสูงเหมือนกันนี่ เอจิเซ็น...ใครจะให้ล่ะว่ะ!!

งั้นก็อย่ามายุ่งกับกัปตันสิ ไม่งั้นชั้นจับโอชิทาริซังกดแน่! ไอ้จ่าฝูงลิงกัง~~ พูดจบก็ทำมือเป็นสัญญาณ *** ส่งไป,,

..จวบจนถึงประโยคนี้ โอชิทาริทำหน้าขี้ไม่ออก

เออๆ ล้อเล่นน่า แค่เห็นเดินทำหน้าหงอยเลยเป็นห่วง ..รีบๆกลับไปคืนดีกับกัปตันสุดที่รักนายซะไป

ฮึ เรียวมะผลักมุคาฮิ เต็มแรง (เนื่องจากตัวเล็กพอๆกัน) เพื่อหาทางออกจากกำแพงมนุษย์ก่อนที่จะจากไปก็ทิ้งประโยคเด็ดไว้

mada mada dane

อาโตเบะนั้น เพียงมองยิ้มๆก่อนเดินจากไปพร้อมคาบาจิ ส่วนโอชิทาริก็ลากคู่หูของตัวเองที่กำลังสบถด่าไอ้เปี๊ยกอยู่ไม่ขาดปาก กลับไปอย่างลำบากลำบน

เอจิเซ็น

ถึงไม่ต้องหันไปมองเขาก็รู้ เพราะน้ำเสียงนิ่มๆแบบนี้ คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ...รุ่นพี่ฟูจิ

เมื่อเรียวมะหันกลับมามอง ..ฟูจิยิ้ม ทำไมวันนี้นายถึงหยุดล่ะ

ก็ไม่ทำไมหรอกฮะผมกำลังจะกลับบ้านแล้ว ขอตัวก่อนนะฮะ เรียวมะพยายามบ่ายเบี่ยง วันนี้เขาไม่มีอารมณ์จะยุ่งกับลิงหรือรุ่นพี่แป๊ะยิ้มหน้าไหนทั้งนั้น ...ไม่มีจริงๆ

...แต่ฟูจิคว้าเข้าที่หัวไหล่ของเขาได้เสียก่อน

คนเป็นรุ่นน้องถึงกับทำหน้างง ..หรือว่ารุ่นพี่มีธุระกับผมฮะ?

เอจิเซ็น... นายไม่เคยรู้เลยสินะ

ตั้งแต่เจอนาย เทะสึกะ เค้าก็เปลี่ยนไป ...มาก จนผมต้องใจหายเหมือนเค้าเงียบขึ้น เหงาขึ้น...เหมือนไม่เห็นผมอยู่ในสายตา

เสาหลักของเซงาคุ

เสาหลักของเซงาคุ..

เสาหลักของเซงาคุ

ผมนะได้ยินจนเบื่อแล้ว คำนี้น่ะ ...เทะสึกะ ทำไมนายถึงเจาะจงแต่เอจิเซ็น

...ความจริงเป็นผมก็ได้นี่ ...ผมที่ใครๆขนานนามให้ว่าอัจฉริยะ ดีไม่พองั้นหรอไง